Dingen die kloppen

Vanmiddag ontving ik op kantoor een pakketje van Bol. Uit het cadeaupapier kwam een grappig boek tevoorschijn, met op de begeleidende kaart de tekst: “Voor de kleine swipers”. Superleuk!

Maarre... Wie o wie is de afzender? En wie zijn precies die kleine swipers?

Zoals Pascale (10) aan het eind van het spel zegt: ‘Ik begrijp eigenlijk nu pas hoe moeilijk het is een land te besturen.’

Pubermeisje stapt met twee vriendinnen de trein in:

‘OMG LUISTER. IK ZAT LAATST MET MIJN MOEDER IN EEN STILTECOUPÉ. DRIE. UUR. LANG. DAT WAS ECHT DE HEL, IK ZWEER HET JE. WEET JE HOE IK HET HEB OVERLEEFD?’

‘Nee?’

‘NIET!’

You don’t say.

“As people invented new tools for new ways of living, they simultaneously created new realms of ignorance; if everyone had insisted on, say, mastering the principles of metalworking before picking up a knife, the Bronze Age wouldn’t have amounted to much. When it comes to new technologies, incomplete understanding is empowering.

Where it gets us into trouble, according to Sloman and Fernbach, is in the political domain. It’s one thing for me to flush a toilet without knowing how it operates, and another for me to favor (or oppose) an immigration ban without knowing what I’m talking about.”

‘Het resultaat van al mijn berekeningen was dit: schaamte, diepe schaamte. [...] Ik die de hele dag online stukken kan lezen, terwijl zij de rolluiken opent en twaalf uur later weer laat zakken. Schaamt u dood, gast. Zie haar. Zie haar echt.’

Gelukkig nieuwjaar allemaal.

“We often use technology to save time, but increasingly, it either takes the saved time along with it, or makes the saved time less present, intimate and rich. I worry that the closer the world gets to our fingertips, the further it gets from our hearts.”